Intervista/Flet Kristofor Martiro, ish-kryetari i degës së veçantë të Sigurimit të Shtetit

Çfarë thanë gjatë seancave të pyetjeve Fiqret Shehu dhe djemtë e saj, Skënderi dhe Bashkimi

Ish-oficeri madhor i Sigurimit të Shtetit, Kristofor Martiro, rrëfen histori të jetuara deri në detaje. Kujtesa fantastike i jep të drejtën për të thënë shumë gjëra, por mendon se ka ardhur koha që gjerë e gjatë t’i hedhë kujtimet e tij në një libër, që do të jetë ndoshta më interesanti. Megjithatë, në tri intervistat ekskluzive për gazetën “Tirana Observer”, ai tha disa nga sekretet e hetimit të ashtuquajturit grup “armiqësor i ushtarakëve”.

Duke qenë objektiv, ai shpjegoi se kush i drejtonte hetimin e tyre dhe cili ishte regjimi i zhvillimit të hetuesisë për ta. Kujt i raportohej për gjithçka dilte nga hetimet e Beqir Ballukut, Petrit Dumes, Hito Çakos dhe Rrahman Parllakut. Me tej, ai ndalet pak në ngjarjet e mëpasshme, hetimin e të ashtuquajturit grup “armiqësor në ekonomi”. Duke dashur të sqarojnë situatën e krijuar pas vdekjes së Mehmet Shehut, ish-kryetari i degës së veçantë të Sigurimit të Shtetit tregon për jetën e vështirë që nisi familja e ish-kryeministrit. Internimi i tyre në Belsh dhe përpjekjet e Sigurimit për të nxjerrë fakte mbi veprimtarinë gjoja armiqësore të Mehmet Shehut. Në numrin e sotëm, në vijim të intervistës së tij, Martiro, dëshmon për gjithçka ndodhi me këtë familje në janar të vitit 1982, pas arrestimit të Fiqret Shehut dhe djalit të saj, Skënderit. Si u veprua me Marjeta Shehun, nusen e djalit të Mehmetit dhe ku synonte Sigurimi i Shtetit të dilte me kombinacionet e tij.
Kush e kishte radhën pas tij për t’iu përgjigjur pyetjeve?
Pas Skënderit thirra në zyrë për ta pyetur Marjetën, të shoqen e Bashkim Shehut. Marjeta ishte bijë e një shoferi që banonte në Durrës, të cilin e quanin Lefter me origjinë nga zonat e Bregut. Marjeta ishte një grua e re, simpatike, mjaft e zgjuar, vazhdonte studimet për Gjuhë të Huaja në Universitetin e Tiranës. Njihej në Tiranë si një grua e modës, frekuentonte tavernat e natës në hotel “Dajti” dhe 15-katëshin me të shoqin, Bashkimin, vishej në mënyrë që i bënte sfidë kohës, grua e qejfeve etj.
Duke e pyetur për ngjarjen e Mehmetit, ajo më tha se atë natë që ndodhi ngjarja: “Unë isha në studion e Bashkimit në katin e tretë të shtëpisë, qëndrova aty vetëm deri vonë. Kur zbrita në katin e dytë rreth orës 24.00, gjeta në korridor para dhomës së Mehmetit, kunatin, Vladimirin, me të shoqen Bardhën. Ata ishin shumë të shqetësuar. I pyeta përse qëndronin aty. Mësova se e shoqja e Vladimirit, e cila ishte shtatzënë ishte pak pa qejf. M’u duk se dera e dhomës së Mehmetit ishte pak e hapur dhe brenda kishte dritë. Më pas shkova në dhomën time që ishte në anën tjetër të dhomave të Mehmetit dhe Fiqretit. Nuk dëgjova asgjë natën dhe në mëngjes shkova në shkollë. Rreth orës 08.30 erdhën dhe më morën, më thanë se djali ishte pak pa qejf. Kur shkova në shtëpi gjeta kujën, po qanin, mësova se Mehmeti kishte vrarë veten.
Çfarë tjetër e pyetët Marjeta Shehun?
Ashtu sikurse edhe në pyetjet e mësipërme, një tjetër pyetje ishte edhe ajo për fejesën e Skënder Shehut, djalit të Mehmetit me Silva Turdiun. Ajo tha: “Unë dhe Bashkimi e morën vesh vetëm pak ditë para se të shpallej fejesa. Unë dhe im shoq nuk para përfilleshin shumë në atë shtëpi me që ishim të rinj dhe na quanin të papjekur. Mbaj mend se ditën e fejesës erdhën krushqit me tortë të madhe. Nuk mund ta harroj edhe gjendjen e zymtë që u krijua në shtëpi pas prishjes së fejesës”. Marjeta shpjegoi lirshëm se në shtëpinë e Mehmetit pas prishjes së fejesës kishte rënë zia, gjendja kishte qenë shumë e zymtë, sikur pritej shpërthimi i katastrofës. “Pas kësaj ngjarjeje Mehmeti ra shumë moralisht, pothuajse u tjetërsua, ai u sëmur para Kongresit të 8-të, pësoi një ashemi në zemër, nuk bënte stërvitje me biçikletë. Ai fliste pak e bënte muhabet me të shoqen Fiqretin dhe me djalin e madh Vladimirin. Me mua dhe Bashkimin nuk bisedonte na konsideronte të rinj e të papjekur. Ai na foli një herë shumë keq, se i kishin thënë se unë frekuentoja natën tavernat, por më doli në mbrojtje Fiqreti. Nga Mehmeti kisha frikë, më tepër shkoja nëpër taverna dhe vishesha ekstravagante, apo më vinin shoqëria në shtëpi dhe rrinin deri natën vonë kur nuk ishte Mehmeti në shtëpi”, vijoi ajo.
Thuhet se Marjeta Shehu ishte takuar me një punonjës të një ambasade të huaj. A e pyetët për këtë?
Po. Ky ishte edhe qëllimi i gjithë i marrjes së saj në pyetje. Kur i kërkova të më thoshte nëse kishte takuar të huajt tregoi se në shkollë ishte një profesor francez dhe se me të ishte takuar, pasi mësonte frëngjisht. Kur i thashë për të tjera takime me të huajt, ajo u prish në fytyrë, por nuk e pranoi një gjë të tillë. Më tha se në hotel “Dajti” kishte parë të huaj edhe nga ata të legatave. Dredhoi duke më thënë se kishte shkëmbyer përshëndetje me ta, por nuk ishte takuar. E kuptova se nuk më thoshte të vërtetën, por nuk insistova shumë. Më pas, nusja e djalit të Mehmet Shehut foli lirisht rreth ngjarjeve të zhvilluara. Krahas kësaj vazhdonin pyetjet edhe për të shoqin, që sipas “legjendës” u mbajt i izoluar dhe në gjendje arresti për aq kohë, sa të përfundonte puna me bashkëshorten e tij. Ky dukej tip naiv dhe i parrahur me jetën. Kishte bërë një jetë pa kokëçarje e liberale. Pra, ishte njeri i padjallëzuar. Ai foli për jetën e tij disi “të shthurur” se ashtu i pëlqente. Mbas përfundimit të veprimeve kombinative e liruam nusen e djalit të Mehmet Shehut. Pas kësaj e strehuam në Belsh, në shtëpinë ku ishte vendosur, që nga fundi i dhjetorit të vitit 1981, familja e ish-kryeministrit. Më vonë u lirua edhe bashkëshorti i saj. Gjatë kontrollit të bisedave me anë të aparaturave të vendosura në shtëpinë e tyre, nuk dekonspirohej për veprimet në drejtim të saj. Sipas planit, ata do të vendoseshin diku afër rrugës automobilistike Durrës - Rrogozhinë, për të parë nëse do të interesoheshin zbulimet e huaja e në veçanti zbulimi francez. Konkretisht i vendosën në fshatin Kryevidh, në një apartament. Francezi, i cili u largua shumë shpejt, pasi mori letrën e nuses së djalit të Mehmetit, për gjendjen në shtëpinë e këtij të fundit, erdhi përsëri në Tiranë. Ai qëndroi vetëm disa ditë dhe u largua për të mos ardhur më.
Në përfundim të veprimeve, që i ndiqte R. Kolli, mua dhe kolegu tim E.Z na thirrën në Ministrinë e Brendshme. Më parë, shkuam në Ministrinë e Mbrojtjes në zyrën e Kadriut, aty erdhi Hekuran Isaj dhe R. Kolli. Mbasi raportuam për përfundimin e veprimeve me bashkëshortët Shehu, ata na përgëzuan për punën e mirë që kishim bërë.
Mehmet Shehu ishte shpallur armik. Çfarë u bë për ta mbështetur këtë me fakte nga Sigurimi i Shtetit?
Mehmet Shehu ishte shpallur armik e poliagjent. U bë një propagandë e madhe për t’u mbushur mendjen njerëzve për këtë. Të jem i sinqertë çfarë nuk u tha e çfarë nuk u shpif në drejtim të Mehmet Shehut. Karrieristët, servilët, të paaftët, njerëzit pa ideale u gjallëruan e u aktivizuan për të qëmtuar ndonjë fakt nga jeta e Mehmetit dhe familjes së tij, duke i interpretuar ato sipas oreksit të ustait, apo duke shpifur gjëra të paqena, për të treguar besnikërinë e tyre ndaj udhëheqësit, për të përfituar ndonjë ofiq apo gradë, apo për të mbajtur postet e tyre, megjithëse të paaftë.

Ju lutem jepni mendimin tuaj per kete artikull, duke komentuar me poshte: